Mostrando entradas con la etiqueta bibliografia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta bibliografia. Mostrar todas las entradas

8 de diciembre de 2020

 

“Arquitectura popular de La Vera de Cáceres.” RAFAEL CHANES Y XIMENA VICENTE.
Ministerio de la vivienda . 1973.

 


El presente texto es un histórico de del estudio de la arquitectura popular. Es uno de los primeros estudios sistemáticos de la arquitectura popular en España, que se circunscribe a una comarca, en este caso es la comarca de La Vera, al norte de la provincia da Cáceres.

Comienza el trabajo, con un profundo análisis del medio físico, el medio biológico y el medio sociológico de la comarca, para enmarcar el estudio que se recoge en el resto del libro. Según los autores, este análisis fue un paso fundamental para comprender la arquitectura de los pueblos veratos.

Según la tesis de los autores, no se puede desligar la arquitectura de cada uno de los edificios con el conjunto edificado de cada uno de los pueblos que componen la comarca. Por eso además de repasar los aspectos mas sobresalientes de la arquitectura de la comarca, analiza los espacios urbanos (plazas y calles), la forma de los pueblos, y su adaptación al medio. Y lo mas interesante, es que hace un recorrido descriptivo de itinerarios por el interior de alguno de los pueblos, explicando la relación entre arquitectura, espacios y usos....

Completa el estudio con ejemplos concretos de algunas de las arquitecturas que encontramos en la comarca.

Después de leer el texto, te das cuenta que no hay ni una sola fotografía en todo el volumen, pero que no se han echado en falta, dada la cantidad de planos, tanto de edificios como de pueblos, y los bocetos de los distintos espacios que se van describiendo en el texto.

Es una delicia su lectura por el cariño y admiración que los autores ponen en el objeto de estudio.

 

O presente texto é un histórico do estudio da arquitectura popular. É un dos primeiros estudios sistemáticos da arquitectura popular en España, que se circunscribe a unha bisbarra, neste caso é a bisbarra de La Vera, ao norte da provincia dá Cáceres.

Comeza o traballo, cunha profunda análise do medio físico, o medio biolóxico e o medio sociolóxico da bisbarra, para enmarcar o estudio que se recolle no resto do libro. Segundo os autores, esta análise foi un paso fundamental para comprender a arquitectura dos pobos veratos.

Segundo a tese dos autores, non se pode desligar a arquitectura de cada un dos edificios co conxunto edificado de cada un dos pobos que compoñen a bisbarra. Por iso ademais de repasar os aspectos mais sobresaíntes da arquitectura da bisbarra, analiza os espazos urbanos (plazas e rúas), a forma dos pobos, e a súa adaptación ao medio. E o mais interesante, é que fai un percorrido descritivo de itinerarios polo interior dalgún dos pobos, explicando a relación entre arquitectura, espazos e usos....

Completa o estudio con exemplos concretos dalgunhas das arquitecturas que atopamos na bisbarra.

Despois de ler o texto, dáste conta que non hai nin unha soa fotografía en todo o volume, pero que non se botaron en falta, dada a cantidade de planos, tanto de edificios coma de pobos, e os bosquexos dos distintos espazos que se van describindo no texto.

É unha delicia a súa lectura polo cariño e admiración que os autores poñen no obxecto de estudio.

25 de octubre de 2020

 “La arquitectura popular del Campo de Calatrava. Ventas, quinterías y patios” IRENE FERNÁNDEZ VILLEGAS.

Asociación para el desarrollo del campo de Calatrava Almagro 2006.

 


Breve estudio de la arquitectura popular de la comarca de Campo de Calatrava al sur de Ciudad Real, centrado en tres tipologías edificatorias características de la zona: las quinterías, las ventas y los patios de las casas urbanas.

Después de una definición de la arquitectura popular, para centrar el tema de estudio, se adentra en la comarca de Campo de Calatrava. Hace un recorrido histórico desde sus primeros pobladores hasta l siglo XX, y un encuadre geográfico para poder entender las forma y usos de las arquitectura de la comarca.

Aborda la arquitectura desde sus materiales y técnicas constructivas, y los aspectos iconográficos y culturales de las edificaciones. De esta forma se acerca a las tres tipologías características (patios de viviendas urbanas, ventas y quinterías) analizando su origen, uso y forma. Utiliza ejemplos concretos para explicar estos aspectos.

Es un texto sencillo y muy claro, pero se echan de menos más planos y dibujos explicativos.

 

Breve estudio da arquitectura popular da bisbarra de Campo de Calatrava ao sur de Cidade Real, centrado en tres tipoloxías edificatorias características da zona: as quinterías, as vendas e os patios das casas urbanas.

Despois dunha definición da arquitectura popular, para centrar o tema de estudio, intérnase na bisbarra de Campo de Calatrava. Fai un percorrido histórico dende os seus primeiros poboadores ata l século XX, e un encadre xeográfico para poder entender as forma e usos das arquitectura da bisbarra.

Aborda a arquitectura dende os seus materiais e técnicas construtivas, e os aspectos iconográficos e culturais das edificacións. Desta forma achégase ás tres tipoloxías características (patios de vivendas urbanas, vendas e quinterías) analizando a súa orixe, uso e forma. Utiliza exemplos concretos para explicar estes aspectos.

É un texto sinxelo e moi claro, pero bótanse de menos máis planos e debuxos explicativos.

 

6 de octubre de 2020

 

“Arquitectura popular de Aragón” Guillermo J. Allanegui Burriel
Libreria General. Zaragoza 1979.

 



El texto es una descripción de la arquitectura popular de todo Aragón, que se divide en cuatro zonas geográfica: el pirineo, el prepirineo, la depresión del Ebro y las tierras altas de Teruel y Sistema Ibérico.

Tras una breve descripción geográfica de Aragón, dedica a un capitulo a cada una de las cuatro zonas en que divide a la región.

En cada uno de los capítulos describe las características de las casas tradicionales, basándose en la transcripción  de diversos estudios parciales por temas o geográficos que existían en ese momento. Analiza los usos, y las distribuciones  de las construcciones, y los materiales y técnicas constructivas más comunes y extendidas.

Como ya reconoce el autor, el capítulo dedicado al Pirineo es el que está más sistematizado, y en el resto depende de los estudios previos existentes de otros autores.

El texto a mi parecer es excesivamente descriptivo, y no muestra ninguna empatía con el tema estudiado. Incluso en la introducción da una visión muy negativa de la arquitectura tradicional, que con el paso de los años se ha demostrado equivocada.

 

O texto é unha descrición da arquitectura popular de todo Aragón, que se divide en catro zonas xeográfica: o pirineo, o prepirineo, a depresión do Ebro e as terras altas de Teruel e Sistema Ibérico.

Tras unha breve descrición xeográfica de Aragón, dedica un capitulo a cada unha das catro zonas en que divide á rexión.

En cada un dos capítulos describe as características das casas tradicionais, baseándose na transcrición de diversos estudios parciais por temas ou xeográficos que existían nese momento. Analiza os usos, e as distribucións das construcións, e os materiais e técnicas construtivas máis comúns e estendidas.

Como xa recoñece o autor, o capítulo dedicado ao Pireneo é o que está máis sistematizado, e no resto depende dos estudios previos existentes doutros autores.

O texto ao meu parecer é excesivamente descritivo, e non mostra ningunha empatía co tema estudado. Mesmo na introdución, dá unha visión moi negativa da arquitectura tradicional, que co paso dos anos se demostrou equivocada.

19 de febrero de 2018

Planeamiento y arquitectura tradicional en Granada

“Planeamiento y arquitectura tradicional en Granada. Patrimonio de las comarcas de Guadix, Baza y Tierras de Huescar” MIGUEL ANGEL SORROCHE CUERVA
Editorial Universitaria de Granada.2004


Es un recorrido por el nordeste de la provincia de Granada, analizando la evolución de la ocupación del territorio por el hombre desde épocas prehistóricas. Se centra en las épocas en las se definen las características propias de los asentamientos humanos de la región. Estas son, según el autor, la ocupación musulmana de la región que s e prolonga en estas zonas más que en el resto de la península, y el periodo en el que se desarrolla la repoblación posterior por parte de los cristianos. Estos son los periodos definidores de la forma de asentamiento en el territorio, y de las característica  de las construcciones tradicionales de esta región.
El autor se apoya mucho en la historia para interpretar los modos de asentamientos de los distintos núcleos, y el proceso de evolución de las construcciones populares.
Después de los capítulos preliminares, dedicados a los conceptos a desarrollar y a la presentación de la región a analizar, dedica un capítulo, seguramente el mas interesante, a los temas de la ocupación del territorio: formas de ocupación y origen y tipologías de los asentamientos.
Después dedica 5 capítulos a la arquitectura: uno a los materiales y técnicas constructivas y el resto a los distintos tipos de construcción: la vivienda, las construcciones productivas, la arquitectura religiosa y la arquitectura subterránea, una de la más características de la región.
Se echa en falta la ilustración de las explicaciones con planos y dibujos.

É un percorrido polo nordés da provincia de Granada, analizando a evolución da ocupación do territorio polo home dende épocas prehistóricas. Céntrase nas épocas nas que se definen as características propias dos asentamentos humanos da rexión. Estas son, segundo o autor, a ocupación musulmá da rexión que s e prolonga nestas zonas máis que no resto da península, e o período no que se desenvolve o repoboación posterior por parte dos cristiáns. Estes son os períodos definidores da forma de asentamento no territorio, e das característica das construcións tradicionais desta rexión.
O autor ápoiase moito na historia para interpretar os modos de asentamentos dos distintos núcleos, e o proceso de evolución das construcións populares.
Despois dos capítulos preliminares, dedicados aos conceptos a desenvolver e á presentación da rexión a analizar, dedica un capítulo, seguramente o mais interesante, aos temas da ocupación do territorio: formas de ocupación e orixe e tipoloxías dos asentamentos.
Despois dedica 5 capítulos á arquitectura: un aos materiais e técnicas construtivas e o resto aos distintos tipos de construción: a vivenda, as construcións produtivas, a arquitectura relixiosa e a arquitectura subterránea, unha da máis características da rexión.
Bótase en falta a ilustración das explicacións con planos e debuxos.


4 de febrero de 2018

Bombos y Chozos de la Mancha

“Bombos y Chozos de la Mancha” FRANCISCO Javier ESCUDERO BUENDÍA Y otros
AAche Ediciones. Guadalajara 2013.

El presente libro es un conjunto de artículos en torno a las construcciones rurales de la Mancha Oriental realizadas de piedra en seco. Algunos son más científicos y académicos basados en trabajos de investigación. Otros son más vivenciales y con pasión por el tema.
Cada artículo se centra en las construcciones de una localidad de la región: Tomelloso, Socuéllamos, Campo de Criptana, Villarobledo, Tebar y Casas de Fernando Alonso.
Hablan en general de lo chozos (construcciones sencillas de piedra en seco con planta circular o rectangular y cubiertos en falsa bóveda por aproximación de hiladas), y especialmente de los bombos, variedad más elaborada con origen en Tomelloso.
Definen sus técnicas de construcción, su tipología básica y la distintas variedades, su uso y utilización e incluyen pequeños catálogos de los distintos ayuntamientos con alguna guía para poderlos visitar.
Solamente cunado hablan de su origen temporal y geográfico, aparecen las dudas y las incertidumbres. Algunos las emparentan con construcciones prehistóricas como las motillas de la edad de bronce, y otros las vinculan a la expansión del cultivo de la vid desde el siglo XVIII.
Es un texto breve, pero que gracias a la pasión de sus autores, invita a visitar la zona para ver los distintas construcciones analizadas.

O presente libro é un conxunto de artigos en torno ás construcións rurais da Mancha Oriental realizadas de pedra en seco. Algúns son máis científicos e académicos baseados en traballos de investigación. Outros son máis vivenciais e con paixón polo tema.
Cada artigo céntrase nas construcións dunha localidade da rexión: Tomelloso, Socuéllamos, Campo de Criptana, Villarobledo, Tebar e Casas de Fernando Alonso.
Falan en xeral do chozos (construcións sinxelas de pedra en seco con planta circular ou rectangular e cubertos en falsa bóveda por aproximación de fiadas), e especialmente dos bombos, variedade máis elaborada con orixe en Tomelloso.
Definen as súas técnicas de construción, a súa tipoloxía básica e a distintas variedades, o seu uso e utilización e inclúen pequenos catálogos dos distintos concellos con algunha guía para podelos visitar.
Soamente cando falan da súa orixe temporal e xeográfica, aparecen as dúbidas e as incertezas. Algúns as emparentan con construcións prehistóricas como as motillas da idade de bronce, e outros vincúlanas á expansión do cultivo da vide dende o seculo XVIII.
É un texto breve, pero que grazas á paixón dos seus autores, invita a visitar a zona para ver os distintas construcións analizadas.


1 de octubre de 2017

Arquitectura y climas

“Arquitectura y climas” RAFAEL SERRA
EDITORIAL GUSTAVO GILI, S.A. 1999


Este es un texto breve, pero muy completo y rigurosos sobre la interacción de la arquitectura con el clima. El autor, Rafael Serra habla de climas en plural, por que integra no solo el clima que entendemos comúnmente, sino también el tema  dela acústica.
Así analiza las interacciones desde el punto de vista del confort de los usuarios, entre el espacio habitable y la temperatura del aire, la humedad, la luz, el sol, la composición de los cerramientos y las paredes, el viento y finalmente el ruido/sonido.  A mi parecer le faltaría integrar también otros aspectos que podemos entender como clima, como la calidad del aire y la relación con las ondas electromagnéticas.
Es un libro que sirve muy bien como introducción a todos estos temas, desarrollándolos de forma muy completa y rigurosa, incluso dando valores gruesos para algunos aspectos, aunque sin introducirse en complejidades de cálculo. Con todo esto podemos entender lo complejo que es diseñar espacios habitables, más allá de la propia geometría y la forma, pensando especialmente en el bienestar de los usuarios desde todos los puntos de vista.
Dedica un capítulo a analizar las posibilidades de control de todos estos climas, dejando claro que el usuario debería estar en el centro de todas las decisiones, ya que el confort y el bienestar, dependen de cuestiones biológico-fisiológicas, sociológicas, culturales e incluso psicológicas, difíciles de medir y parametrizar.
Finalmente dedica un capítulo a apuntar la existencia en otras culturas de sistemas de interpretación de otros fenómenos ambientales que no son fáciles de cuantificar, ni de medir y a veces incluso de comprender, pero que en su aplicación práctica suponen una mejora de los ambientes climáticamente.

Este é un texto breve, pero moi completo e rigorosos sobre a interacción da arquitectura co clima. O autor, Rafael Serra fala de climas en plural, por que integra non só o clima que entendemos comunmente, senón tamén o tema da acústica.
Así analiza as interaccións dende o punto de vista do confort dos usuarios, entre o espazo habitable e a temperatura do aire, a humidade, a luz, o sol, a composición dos cerramentos e as paredes, o vento e finalmente o ruído/son.  Ao meu parecer faltaríalle integrar tamén outros aspectos que podemos entender como clima, como a calidade do aire e a relación coas ondas electromagnéticas.
É un libro que serve moi ben como introdución a todos estes temas, desenvolvéndoos de forma moi completa e rigorosa, mesmo dando valores grosos para algúns aspectos, aínda que sen introducirse en complexidades de cálculo. Con todo isto podemos entender o complexo que é deseñar espazos habitables, máis alá da propia xeometría e a forma, pensando especialmente no benestar dos usuarios dende todos os puntos de vista.
Dedica un capítulo a analizar as posibilidades de control de todos estes climas, deixando claro que o usuario debería estar no centro de todas as decisións, xa que o confort e o benestar, dependen de cuestións biolóxico-fisiolóxicas, sociolóxicas, culturais e mesmo psicolóxicas, difíciles de medir e parametrizar.

Finalmente dedica un capítulo a apuntar a existencia, noutras culturas, de sistemas de interpretación doutros fenómenos ambientais que non son doados de cuantificar, nin de medir e ás veces mesmo de comprender, pero que na súa aplicación práctica supoñen unha mellora dos ambientes climáticamente.

1 de septiembre de 2017

ARQUITECTURA POPULAR DE VALLADOLID

“Arquitectura popular de la provincia de Valladolid” FRANCISCO PEDRO ROLDAN MORALES
Diputación provincial de Valladolid. Valladolid 1996

PORTADA LIBRO

Comienza con una declaración de intenciones del trabajo, explicando lo que entiende por arquitectura popular, definida en 11 puntos.
Empezando con el estudio del medio natural de Valladolid, que le sirve de base de interpretación de las distinta arquitecturas de la provincia y para poder entender y clasificar las áreas homogéneas.
Después va analizando las técnicas constructivas de cada uno de los elementos de las edificaciones. Utiliza una gran cantidad de para dibujos parciales y esquemas constructivos para explicarlas.
Separa en distintos capítulos el estudio concreto de la vivienda, las edificaciones complementarias y lo que el llama arquitectura del común (fuentes, pozos, plazas,...) Utiliza en cada caso dibujos de edificaciones concretas con distintos niveles de dibujo y formas de grafiar.
Completa el texto un capítulo dedicado a los conjuntos edificados (los pueblos) y su implicación paisajista, con un sencillo estudio tipológico.
Se hecha de menos un análisis tipológico de las viviendas en relación con las distintas zonas de la provincia, y falla la escala de representación en algunos cuadros tipológicos, que hace difícil su comprensión.
En cualquier caso es un buen análisis constructivo de las edificaciones populares de la provincia.

Comeza cunha declaración de intencións do traballo, explicando o que entende por arquitectura popular, definida en 11 puntos.
Empezando co estudio do medio natural de Valladolid, que lle serve de base de interpretación das distinta arquitecturas da provincia e para poder entender e clasificar as áreas homoxéneas.
Despois vai analizando as técnicas construtivas de cada un dos elementos das edificacións. Utiliza unha gran cantidade de para debuxos parciais e esquemas construtivos para explicalas.
Separa en distintos capítulos o estudio concreto da vivenda, as edificacións complementarias e o que él chama arquitectura do común (fontes, pozos, prazas, ...) Utiliza en cada caso debuxos de edificacións concretas con distintos niveis de debuxo e formas de grafiar.
Completa o texto un capítulo dedicado aos conxuntos edificados (os pobos) e a súa implicación paisaxista, cun sinxelo estudio tipolóxico.
Votase de menos unha análise tipolóxica das vivendas en relación coas distintas zonas da provincia, e falla a escala de representación nalgúns cadros tipolóxicos, que fai difícil a súa comprensión.
En calquera caso é unha boa análise construtiva das edificacións populares da provincia.



ARQUITECTURA RURAL VALENCIANA

“Arquitectura rural valenciana” MIGUEL DEL REY AYMAT
Museo Valenciá d'Etnologia. Colecció temes d'etnografÍa valenciana. Diputació de València. Valencia 2010

PORTADA LIBRO



Es un estudio bastante académico sobre la arquitectura rural de la comunidad valenciana, desde sus orígenes. Analiza la arquitectura rural, básicamente aislada que nos encontramos en el territorio agrícola, centrándose en la vivienda o pequeñas agrupaciones de viviendas.
Intenta descubrir la evolución de las edificaciones residenciales desde el siglo XV, en función de los usos concretos de las mismas, de las influencias culturales a que fueron sometidos estos territorios y su adaptación a las características de las explotaciones agrícolas a las que respondían.
Hace un estudio tipológico de las viviendas en función de su posición respecto a la vía, la dimensión y el numero de plantas, la manera de conectar los espacios interiores y la forma de cubrirlos. Desde los sencillas edificaciones de un único espacio como las conocidas barracas, hasta las grandes alquerías que incluían varias viviendas, todas aparecen en el análisis.
Acaba con la explicación de la casa porticada de la Marina, como una variante  local de la vivienda rural valenciana, en la que la explotación y el secado de la uva define unas construcciones características. como el tradicional Riurau, y la incorporación del porticado en la propia edificación residencial.
El texto está en Valenciano, pero aunque no se domine el idioma, con un poco de concentración se entiende bien.
  
É un estudio bastante académico sobre a arquitectura rural da comunidade valenciana, dende as súas orixes. Analiza a arquitectura rural, basicamente illada que nos atopamos no territorio agrícola, centrándose na vivenda ou pequenas agrupacións de vivendas.
Intenta descubrir a evolución das edificacións residenciais dende o século XV, en función dos usos concretos destas, das influencias culturais a que foron sometidos estes territorios e a súa adaptación ás características das explotacións agrícolas ás que respondían.
Fai un estudio tipolóxico das vivendas en función da súa posición respecto á vía, a dimensión e o numero de plantas, o xeito de conectar os espazos interiores e a forma de cubrilos. Dende as sinxelas edificacións dun único espazo como as coñecidas barracas, ata as grandes alquerías que incluían varias vivendas, todas aparecen na análise.
Acaba coa explicación da casa porticada da Marina o unha variante local da vivenda rural valenciana, na que a explotación e o secado da uva define unhas construcións características, como o tradicional Riurau, e a incorporación do porticado na propia edificación residencial.

O texto está en Valenciano, pero aínda que non se domine o idioma, cun pouco de concentración enténdese ben.

HORREOS LEONESES

“Hórreos leoneses” ELOY ALGORRI GARCÍA y ENRIQUE LUELMO VARELA
Fundación MONTELEÓN. 2011
   
PORTADA LIBRO
Es un estudio de los hórreos de la provincia de León, desde el punto de vista constructivo y tipológico. Analiza las distintas tipologías constructivas y geográficas con las influencias de las regiones limítrofes. Va describiendo cada una de las partes de los hórreos y sus distintas formas y materiales, con una exhaustiva explicación de su origen, su función, sus patologías constructivas, llegando a describir la manera de repararlos y de mantenerlos.
En su análisis destaca la hipótesis de la creación del modelo mayoritario, como los vecinos asturianos, desligándolo de la arquitectura popular anónima, como sedimentación  de conocimiento y experiencia, y lo supone ex_novo, fruto de las manos de oficiales carpinteros expertos, que lo conciben como un conjunto de piezas especializadas y repetible.
Es un texto de divulgación, pero tratado con profundidad y algunas explicaciones de aspectos constuctivos y de funcionamiento pueden hacerse de difícil comprensión para personas ajenas al mundo de la construcción, sin llegar a impedir seguir el discurso general y comprender las razones fundamentales

É un estudio dos hórreos da provincia de León, dende o punto de vista construtivo e tipolóxico. Analiza as distintas tipoloxías construtivas e xeográficas coas influencias das rexións limítrofes. Vai describindo cada unha das partes dos hórreos e as súas distintas formas e materiais, cunha exhaustiva explicación da súa orixe, a súa función, as súas patoloxías construtivas, chegando a describir o xeito de reparalos e de mantelos.
Na súa análise destaca a hipótese da creación do modelo maioritario, como os veciños asturianos, desligándoo da arquitectura popular anónima, como sedimentación de coñecemento e experiencia, e supono ex_novo, froito das mans de oficiais carpinteiros expertos, que o conciben como un conxunto de pezas especializadas e repetible.

É un texto de divulgación, pero tratado con profundidade e algunhas explicacións de aspectos constuctivos e de funcionamento poden facerse de difícil comprensión para persoas alleas ao mundo da construción, sen chegar a impedir seguir o discurso xeral e comprender as razóns fundamentais

SUPRA TERRAM GRANARIA

“Supra Terram Granaria. Horreos, cabazos y otros graneros en el limite de Asturias y Galicia” JAVIER FERNÁNDEZ-CATUXO GARCÍA
Red de Museos etnográficos de Asturias. Xixón 2011

PORTADA LIBRO

  
El presente libro recoge un estudio pormenorizado de los hórreos de un pequeño territorio a caballo entre Asturias y Galicia. El autor analiza los distintos usos de estas edificaciones, clasificando estos en graneros de secado, de almacenamiento y de usos mixto. Pone como principal criterio de estudio su función, no su morfología o sus materiales.
De la distinta funcionalidad de los graneros, se pueden diferenciar las formas y tamaño. Todo lo que tiene que ver con estros graneros, queda vinculado así a su uso: la dimensión, sus relaciones de forma y proporción, su posición respecto a la vivienda, y su localización frente a los vientos y la orografía del terreno.
Se acompaña estos análisis funcionales, con informaciones sobre su evolución, ligada a la evolución de la agricultura.
En algunos aspectos, el texto es excesivamente meticuloso, lo que refleja un esfuerzo sistemático y metódico para gestionar y organizar una ingente información sobre todos y cada uno de los graneros de la zona de estudio, que han sido localizados y diseccionados. Profundiza en aspectos poco trillados en otras publicaciones, intentando cubrir lagunas de estos, y deja otros aspectos más formalistas sin exprimir.
Lo único que echo de menos es que no amplíe más el ámbito de análisis, pero creo que sería una tarea inabordable con esta profundidad.

O presente libro recolle un estudio pormenorizado dos hórreos dun pequeno territorio a cabalo entre Asturias e Galicia. O autor analiza os distintos usos destas edificacións, clasificando estes en celeiros de secado, de almacenamento e de usos mixto. Pon como principal criterio de estudio a súa función, non a súa morfoloxía ou os seus materiais.
Da distinta funcionalidade dos celeiros, pódense diferenciar as formas e tamaño. Todo o que ten que ver con estros celeiros, queda vinculado así ao seu uso: a dimensión, as súas relacións de forma e proporción, a súa posición respecto á vivenda, e a súa localización fronte aos ventos e a orografía do terreo.
Acompáñase estas análises funcionais, con informacións sobre a súa evolución, ligada á evolución da agricultura.
Nalgúns aspectos, o texto é excesivamente meticuloso, o que reflicte un esforzo sistemático e metódico para xestionar e organizar unha inxente información sobre todos e cada un dos celeiros da zona de estudio, que foron localizados e diseccionados. Afonda en aspectos pouco trillados noutras publicacións, intentando cubrir lagoas destes, e deixa outros aspectos máis formalistas sen espremer.

O único que boto de menos é que non amplíe máis o ámbito de análise, pero creo que sería unha tarefa inabordable con esta profundidade.

ARQUITECTURA POPULAR DE SERRABLO

“Arquitectura popular de Serrablo” JOSÉ GARCES ROMERO, JULIO GAVÍN MOYA, ENRIQUE SATÚE OLIVAN
Asociación Amigos de Serrablo. 2000


PORTADA DEL LIBRO

Breve pero completo estudio de la arquitectura rural tradicional de Serrablo, comarca pirenaica de Huesca.
Contiene un repaso de los elementos que configuran las construcciones rurales, tanto la vivienda como las construcciones auxiliares. Con texto conciso y riguroso, algunos planos y muchos dibujos y fotos, describe la casa serrablesa: su evolución, las estancias que contiene, los materiales con que están hechas…
Completa el texto con una descripción de todos los pueblos de la comarca, y un conjunto de rutas con los lugares y pueblos de mayor interés y fácil acceso.
Para no perderse con los términos locales, también incluye un pequeño glosario.
Es un intenso homenaje a los habitantes de la zona y a su dura forma de vida, a punto de desaparecer cuando se escribió el texto, y hoy ya completamente. Y un especial homenaje a los artesanos que con sus escasos medios, pero un gran conocimiento práctico, construyeron unos espacio útiles, adaptados a las condiciones del lugar y a las necesidades de trabajo de los habitantes, y a la vez bellos.

Breve pero completo estudio da arquitectura rural tradicional de Serrablo, bisbarra pirenaica de Huesca.
Contén un repaso dos elementos que configuran as construcións rurais, tanto a vivenda como as construcións auxiliares. Con texto conciso e rigoroso, algúns planos e moitos debuxos e fotos, describe a casa serrablesa: a súa evolución, as estanzas que contén, os materiais con que están feitas...
Completa o texto cunha descrición de todos os pobos da bisbarra, e un conxunto de rutas cos lugares e pobos de maior interese e doado acceso.
Para non se perder cos termos locais, tamén inclúe un pequeno glosario.

É unha intensa homenaxe aos habitantes da zona e á súa dura forma de vida, a punto de desaparecer cando se escribiu o texto, e hoxe xa completamente. E unha especial homenaxe aos artesáns que con os seus escasos medios, pero un grande coñecemento práctico, construíron uns espazo útiles, adaptados ás condicións do lugar e ás necesidades de traballo dos habitantes, e á vez belos.

1 de agosto de 2017

BIOARQUITECTURA

“Schwerelos erdverbunden- vom leichbaum zum lehmbau. das werk des architeckten Gernor Minke"  FRIEDEMANN MAHLKE  2007
Edición en castellano/edición en castelán: “De las tensoestructuras a la bioarquitectura. la obra del arquitecto Gernot Minke” Ecohabitar S.L. 2015

PORTADA DEL LIBRO

En el texto, Friedemann Mahlke, que compartió muchos años de la vida profesional con Gernot Minke, va desglosando el trabajo d el arquitecto. No solo habla de sus proyectos y obras arquitectónicas, sino también de su faceta pictórica y de diseño de muebles, y sobre todo de su investigación y experimentación con nuevos y "viejos" materiales y técnicas constructivas.
El texto incorpora una breve reseña biográfica a cargo de Sanjay Prakash desde la India, (país en el que investigó y trabajó durante algunas temporadas)
Un capitulo está dedicado a las líneas de investigación de Gernot desde su inicio, con sistemas ligeros de construcción (estructuras colgadas, neumáticas y de membrana) que fue el inicio de su vida profesional, hasta entrar en el mundo de los materiales reciclados y de desecho que fue su introducción en lo que sería el corazón de su carrera: buscar materiales locales y accesibles y técnicas constructivas baratas y de fácil aplicación, con el mínimo impacto sobre el entorno. Su objetivo era resolver el problema de acceso a la vivienda en el mundo.
Además se pasa revista a las obras más significativas y a proyectos que sin haberse realizado supusieron un reto y un avance.
Gernot Minke puede considerarse uno de los padres de la bioconstrucción y aunque sus obras puedan ser más o menos discutibles desde el punto de vista formal, su trabajo de investigación y de experimentación ha servido para volver a utilizar materiales tradicionales de manera más segura, con técnicas de sencilla aplicación, y para aplicar técnicas constructivas nuevas, más adaptadas al entorno y más sostenibles y ecológicas.

No texto, Friedemann Mahlke, que compartiu moitos anos da vida profesional con Gernot Minke, vai analizando o traballo do arquitecto. Non solo fala dos seus proxectos e obras arquitectónicas, senón tamén da súa faceta pictórica e de deseño de mobles, e sobre todo da súa investigación e experimentación con novos e "vellos" materiais e técnicas construtivas.
O texto incorpora unha breve recensión biográfica a cargo de Sanjay Prakash dende a India, (país no que investigou e traballou durante algunhas tempadas)
Un capitulo está dedicado ás liñas de investigación de Gernot dende o seu inicio, con sistemas lixeiros de construción (estruturas colgadas, pneumáticas e de membrana) que foi o inicio da súa vida profesional, ata entrar no mundo dos materiais reciclados e de escoura que foi a súa introdución nos que sería o corazón da súa carreira: buscar materiais locais e accesibles e técnicas construtivas baratas e de doada aplicación, co mínimo impacto sobre o entorno. O seu obxectivo era resolver o problema de acceso a á vivenda no mundo.
Ademais pásase revista ás obras máis significativas e a proxectos que sen chegar a realizarse supuxeron un reto e un avance.
Gernot Minke pode considerarse un dos pais da bioconstrución e aínda que as súas obras poidan ser máis ou menos discutibles dende o punto de vista formal, o seu traballo de investigación e de experimentación serviu para volver a empregar materiais tradicionais de xeito máis seguro, con técnicas de sinxela aplicación, e para aplicar técnicas construtivas novas máis adaptadas ao ámbito e máis sostibles e ecolóxicas.






CÚPULAS Y BÓVEDAS, PARA VIVIR Y TRABAJAR, PARA HACER MÚSICA Y MEDITAR

“Cúpulas y bóvedas, para vivir, trabajar, para hacer música y meditar" GERNOT MINKE
Editorial Merlin ID 2011

PORTADA LIBRO

En este libro podemos ver un recorrido por un extenso conjunto de formas de construir bóvedas y cúpulas para distintos usos, desde una sencilla vivienda, hasta espacios para conciertos.
Todos los sistemas mostrados en este trabajo son experiencias del arquitecto alemán Gernot Minke, realizadas por todo el mundo.
En el texto, además de incluirse una entrevista con el propio arquitecto, se explican las investigaciones llevadas a cabo por el mismo para la construcción de estas bóvedas y cúpulas: los materiales empleados, las técnicas y los instrumentos y herramientas necesarios para su ejecución.
En ellas predomina la búsqueda de la sencillez, de la economía de medios y del empleo de materiales naturales.


Neste libro podemos ver un percorrido por un extenso conxunto de formas de construír bóvedas e cúpulas para distintos usos, dende unha sinxela vivenda, ata espazos para concertos.
Todos os sistemas mostrados neste traballo son experiencias do arquitecto alemán Gernot Minke, realizadas por todo o mundo.
No texto, ademais de incluirse unha entrevista co propio arquitecto, explícanse as investigacións levadas a cabo por este para a construción destas bóvedas e cúpulas: os materiais empregados, as técnicas e os instrumentos e ferramentas necesarios para a súa execución.
Nelas predomina a busca da sinxeleza, da economía de medios e do emprego de materiais naturais.



REVOQUES DE BARRO

“Revoques de barro. Mezclas, aplicaciones y tratamientos” GERNOT MINKE
Icaria editorial, S.A., 2014

PORTADA LIBRO
En este breve escrito, Gernot nos muestra las posibilidades del barro para revocar paredes, tanto interiores como exteriores.
Después de repasar las características que resultan decisivas a la hora de usar el barro en la construcción, y cuáles son las ventajas y desventajas del barro en relación con otras materiales, nos enseña a preparar el barro y a saber cuáles son las condiciones del barro que tenemos a mano. Describe sencillos ensayos para determinar la composición del barro, su adhesión, cohesión. acidez, y para poder conocer su resistencia a la abrasión, a la erosión, etc.
Nos enseña las distintas capas que se deben dar para revocar una pared, sus dosificaciones y espesores, y los distintos acabados y tratamientos de superficies que se le pueden aplicar. También habla de las formas de estabilizar el barro con distintos materiales y mezclas, y su comportamiento.
Finalmente nos indica algunos procedimientos para reparar los defectos que pueden aparecer en los revoques por las deficiencias del material empleado o la deficiente aplicación del mismo.
Es un texto breve, pero muy completo para introducirse en el uso del barro para revocar paramentos, y nos abre las puertas a un mundo de experimentación con este material.


Neste breve escrito, Gernot móstranos as posibilidades do barro para revogar paredes, tanto interiores como exteriores.
Despois de repasar as características que resultan decisivas á hora de usar o barro na construción, e cales son as vantaxes e desvantaxes do barro en relación con outras materiais, ensínanos a preparar o barro e a saber cales son as condicións do barro que temos a man. Describe sinxelos ensaios para determinar a composición do barro, a súa adhesión, cohesión. acidez, e para poder coñecer a súa resistencia á abrasión, á erosión, etc.
Ensínanos as distintas capas que se deben dar para revogar unha parede, as súas dosificacións e espesores, e os distintos acabados e tratamentos de superficies que se lle poden aplicar. Tamén fala das formas de estabilizar o barro con distintos materiais e mesturas, e o seu comportamento.
Finalmente indícanos algúns procedementos para reparar os defectos que poden aparecer nas revocaduras polas deficiencias do material empregado ou a deficiente aplicación deste.
É un texto breve, pero moi completo para introducirse no uso do barro para revogar paramentos, e ábrenos as portas a un mundo de experimentación con este material.



MUROS DE BARRO

“Muros de barro” GERNOT MINKE
Icaria editorial, S.A., 2014
PORTADA LIBRO

Hasta 20 sistemas diferentes para construir muros de barro nos presenta Gernot Minke en este pequeño manual.
Lo primero que hace es comentar brevemente lo que es el barro, cuales son las características que resultan decisivas a la hora de usar el barro en la construcción, y cuales son las ventajas y desventajas del barro en relación con otras materiales.
Después va pasando revista a todos los sistemas en los que se emplea el barro para la construcción de muros y tabiques, ya sea solo o con otros materiales. Describe distintas técnicas, algunas experimentadas por el mismo y otras que han usado otras personas. Describe sistemas desde los más tradicionales como el adobe, la tapia o el bahareque, hasta otras más novedosas como el superadobe o la proyección de barro con compresor.
Es un fantástico texto para introducirse en la construcción de muros y tabiques de barro, y entender que es cada cosa.

Ata 20 sistemas diferentes para construír muros de barro preséntanos Gernot Minke neste pequeno manual.
O primeiro que fai é comentar brevemente o que é o barro, cales son as características que resultan decisivas á hora de usar o barro na construción, e cales son as vantaxes e desvantaxes do barro en relación con outras materiais.
Despois vai pasando revista a todos os sistemas nos que se emprega o barro para a construción de muros e tabiques, xa sexa só ou con outros materiais. Describe distintas técnicas, algunhas experimentadas por él e outras que usaron outras persoas. Describe sistemas dende os máis tradicionais como o adobe, a tapia o bahareque, ata outras máis novidosas como o superadobe ou a proxección de barro con compresor.
É un fantástico texto para introducirse na construción de muros e tabiques con barro, e entender que é cada cousa.



MUROS Y FACHADAS VERDES

“Muros y fachadas verdes. Jardines verticales" GERNOT MINKE
Icaria editorial, S.A. 2011

PORTADA LIBRO
Gernot Minke nos hace un repaso por un montón de sistemas y técnica para reverdecer los muros y las fachadas, y de construir muros y columnas verdes, vegetales en si misma.
El objetivo de todos estas técnicas es llevar todos los beneficios de la naturaleza a nuestras construcciones.
Primeramente hace un pequeño recorrido histórico de estos sistemas, desde sus pioneros, hasta las  propuestas de futuro. A continuación nos fundamenta las funciones y los beneficios de las fachadas y muros verdes.
Después va explicando distintos sistemas y técnicas experimentadas por el mismo, pensando sobre todo en la posibilidad de que se hagan por medios sencillos, para su autoconstrución.
Dan ganas de ponerse a construir alguna de las soluciones que plantea.

Gernot Minke fainos un repaso por un montón de sistemas e técnica para reverdecer os muros e as fachadas, e de construír muros e columnas verdes, vexetais en se mesma.
O obxectivo de todas estas técnicas é levar todos os beneficios da natureza ás nosas construcións.
Primeiramente fai un pequeno percorrido histórico destes sistemas, dende os seus pioneiros, ata as propostas de futuro. A continuación fundaméntanos as funcións e os beneficios das fachadas e muros verdes.
Despois vai explicando distintos sistemas e técnicas experimentadas por este, pensando sobre todo na posibilidade de que se fagan por medios sinxelos, para a súa autoconstrución.
Dan ganas de poñerse a construír algunha das solucións que formula.